Kara Tahta 23.11.09 ; 00.55

(eski tarihli her şey yeniyi anlatıyordu aslında... tekrarlıyoruz kendimizi...)

Yani biraz düşünürsün, ondan sonra anlarsın ki düşünülecek bir şey yoktu.

Hani kendini tutamazsın, bedenine bir titreme gelir gitmek bilmeyen. Onu ilk gördüğün andır, ilk göz göze gelişinizdir, ilk yan yana oturuşunuz, ilk sarılışınız, 'ilk öpücüğünüz'. Hepsi ufak, masum şeylerdir; sonuncusu 'öpücük' olmaktan çıkıp 'öpüşmek' olsa da. Sen bunları karşılıklı hissettiğinizi, yaptığınızı sanarken; o camdan, güzel hayallerin atılan küçücük bir sözle tuzla buz olur: Yalnızdın.

Der ki; "Yalnızdın." O sadece bakmıştır. O sadece çökmüştür yanına. Sen istedin diye sarılmıştır, öpmüştür; hatta istemeden (fark etmeden ya da) güzel öpücükler iliştirmiştir sonra da. Ama bilememiştir ki; sen bakmadın, gördün. Ya da ima değildi, kasıtsız değildi, oyun değildi. Bile bile, isteye isteye, ilk andan yana yana yaptın her şeyi.

Umarsızca davranmışsındır. Belki de bir dolu umutla içinde.

Silip süpürünce tertemiz kalmayacak düşler bunlar. Bir kara tahta, 'sözde' tozsuz tebeşir ve 'kalitesiz' bir silgi düşün. Yazıyorsun, yazıyorsun... Bir sürü işlem, bir dolu kelime sığdırıyorsun tahtana. Biri müdahale ediyor: "Bu yanlış!" Siliyorsun, doğrusunu yazıyorsun ama eskisinin izi var. "Olsun" diyorsun, "belli bile olmaz kocaman dünyamda." Başka biri çıkıyor bu sefer, "Bir şeyler de ben eklemek istiyorum." diyor. Diyeceğin bir şey yok, gereksiz gördüğün yerleri silip boşluklar açıyorsun. ilki gibi, eski yazıların izi duruyor, biz buradayız dercesine mevzilerini koruyor. Sonra bir başkası geliyor, bir başkası ve bir başkası... Dostlar, arkadaşlar, aile, sevgili ve tanımadığın yüzler hatta, seni 'kendileri' için değiştiriyorlar böyle; eskilerin kalmışlığına rağmen. Sonunda bıkıyorsun ve tahtanı; emeklerle döşediğin, darbelerle kaybettiğin dünyanı siliyorsun. Kendini paralıyorsun o eski izleri yok etmek için. Bastırarak siliyorsun. Ama nedense daha kaliteli bir silgi almayı akıl edemiyorsun. Neyse, en sonunda bomboş kalıyorsun. Bir süre hayattan 'gerçekten' tat alıyorsun. Sonra sıkıntı başlıyor. İşte bu hallerde 'onu' buluyorsun... Onun için tahtanı yeniden doldurmaya çalışıyorsun. Biraz göz boyama, biraz da yeni şeylerin heyecanı...Arkanı dönüp baktığındaysa, tek gördüğün şey kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırmış kaçan bir 'köpek'ten başka bir şey değil.

Çoğu düşündü: Neden tahtasına(dünyasına) karışmalarına izin verdi? Bu kadar canı yanıyorsa değiştirmelerine izin vermeseydi.

Bir düşünsünler bakalım. Onlar kaç kere baştan yazdılar tahtalarını? Kaç kere boşluklar yaratıp, başkalarının isteğine göre doldurdular? Yalnızca fark etmiyorlar.

Farkında olmak mı 'daha' yok edici, olmamak mı bilmiyorum...