Thursday, June 30, 2011
ruhumu
Kara Tahta 23.11.09 ; 00.55
Yani biraz düşünürsün, ondan sonra anlarsın ki düşünülecek bir şey yoktu.
Hani kendini tutamazsın, bedenine bir titreme gelir gitmek bilmeyen. Onu ilk gördüğün andır, ilk göz göze gelişinizdir, ilk yan yana oturuşunuz, ilk sarılışınız, 'ilk öpücüğünüz'. Hepsi ufak, masum şeylerdir; sonuncusu 'öpücük' olmaktan çıkıp 'öpüşmek' olsa da. Sen bunları karşılıklı hissettiğinizi, yaptığınızı sanarken; o camdan, güzel hayallerin atılan küçücük bir sözle tuzla buz olur: Yalnızdın.
Der ki; "Yalnızdın." O sadece bakmıştır. O sadece çökmüştür yanına. Sen istedin diye sarılmıştır, öpmüştür; hatta istemeden (fark etmeden ya da) güzel öpücükler iliştirmiştir sonra da. Ama bilememiştir ki; sen bakmadın, gördün. Ya da ima değildi, kasıtsız değildi, oyun değildi. Bile bile, isteye isteye, ilk andan yana yana yaptın her şeyi.
Umarsızca davranmışsındır. Belki de bir dolu umutla içinde.
Silip süpürünce tertemiz kalmayacak düşler bunlar. Bir kara tahta, 'sözde' tozsuz tebeşir ve 'kalitesiz' bir silgi düşün. Yazıyorsun, yazıyorsun... Bir sürü işlem, bir dolu kelime sığdırıyorsun tahtana. Biri müdahale ediyor: "Bu yanlış!" Siliyorsun, doğrusunu yazıyorsun ama eskisinin izi var. "Olsun" diyorsun, "belli bile olmaz kocaman dünyamda." Başka biri çıkıyor bu sefer, "Bir şeyler de ben eklemek istiyorum." diyor. Diyeceğin bir şey yok, gereksiz gördüğün yerleri silip boşluklar açıyorsun. ilki gibi, eski yazıların izi duruyor, biz buradayız dercesine mevzilerini koruyor. Sonra bir başkası geliyor, bir başkası ve bir başkası... Dostlar, arkadaşlar, aile, sevgili ve tanımadığın yüzler hatta, seni 'kendileri' için değiştiriyorlar böyle; eskilerin kalmışlığına rağmen. Sonunda bıkıyorsun ve tahtanı; emeklerle döşediğin, darbelerle kaybettiğin dünyanı siliyorsun. Kendini paralıyorsun o eski izleri yok etmek için. Bastırarak siliyorsun. Ama nedense daha kaliteli bir silgi almayı akıl edemiyorsun. Neyse, en sonunda bomboş kalıyorsun. Bir süre hayattan 'gerçekten' tat alıyorsun. Sonra sıkıntı başlıyor. İşte bu hallerde 'onu' buluyorsun... Onun için tahtanı yeniden doldurmaya çalışıyorsun. Biraz göz boyama, biraz da yeni şeylerin heyecanı...Arkanı dönüp baktığındaysa, tek gördüğün şey kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırmış kaçan bir 'köpek'ten başka bir şey değil.
Çoğu düşündü: Neden tahtasına(dünyasına) karışmalarına izin verdi? Bu kadar canı yanıyorsa değiştirmelerine izin vermeseydi.
Bir düşünsünler bakalım. Onlar kaç kere baştan yazdılar tahtalarını? Kaç kere boşluklar yaratıp, başkalarının isteğine göre doldurdular? Yalnızca fark etmiyorlar.
Farkında olmak mı 'daha' yok edici, olmamak mı bilmiyorum...
Tamer Hocam'dan
We'll begin with a box, and the plural is boxes;
but the plural of ox became oxen not oxes.
One fowl is a goose, but two are called geese,
yet the plural of moose should never be meese.
You may find a lone mouse or a nest full of mice;
yet the plural of house is houses, not hice.
If the plural of man is always called men,
why shouldn't the plural of pan be called pen?
If I spoke of my foot and show you my feet,
and I give you a boot, would a pair be called beet?
If one is a tooth and a whole set are teeth,
why shouldn't the plural of booth be called beeth?
Then one may be that, and three would be those,
yet hat in the plural would never be hose,
and the plural of cat is cats, not cose.
We speak of a brother and also of brethren,
but though we say mother, we never say methren.
Then the masculine pronouns are he, his and him,
but imagine the feminine, she, shis and shim.
Amblemimizin Anlamı
Bugün yüzbinlerce göğsü süsleyen Fenerbahçe Kulüp Rozeti 1910 yılında, kulübümüzün 33 numaralı azası ve devrinin Penaltı Kralı olarak bilinen sol açık Topuz Hikmet tarafından çizildi, Tevfik Haccar (Tasçı) tarafından Almanya'da yapıldı. Beş renkten oluşan rozette Fenerbahçe Spor Kulübü 1907 yazısını taşıyan beyaz çerçeve temizlik ve açık yürekliliğin , kırmızı ton sevgi ve bağlılığın ifadesi olup bayrağımızı sembolize eder. Ortada bulunan sarı lacivert kalp şeklindeki sarı, Fenerbahçe'ye duyulan gıpta ve kıskançlığı, lacivert ise soyluluğu tasvir eder. Bu iki renk arasından yükselen palamut dalı ise, Fenerbahçelilik'in kudret ve kuvvetinin ifadesidir. Yeşil renk ise yükselen bu kudret için başarının mukadder oluşunu gösterir. Topuz Hikmet rozetimizin hikayesini şöyle anlatır :
Kulübümüzün rengi sarı-beyazdan sarı-laciverte çevrildikten sonra bu yeni renklerimizle bezenmiş bir rozet yaptırılması işi bahis mevzuu oldu. Arkadaşlarım bu rozetin çizilmesini bana bıraktılar.
İlk önce bayrağımızın renkleri kırmızı ile beyazı bir araya getirdim. Sonra kırmızı üzerine bir kalp şekli çizerek bunu sarı-laciverte boyadım ve üzerine de metanet, kuvvet ve sağlamlığın ifadesi olan meşe dalını resmettim. Beyaz kısma da kulübümüzün ismini ve tesis tarihini yazdım. Rozetimizi çizerken, ona şu manayı vermeye çalıştım; 'Kalpten gelen bir bağımlılıkla bu kulübe hizmet etmek'.
Çizdiğim şekil arkadaşlar tarafından beğenildi ve yeni rozetlerimiz o tarihlerde Almanya'da bulunan arkadaşımız Tevfik Haccar'ın delaletiyle orada yaptırıldı. Yeni harflerin kabulünden sonra aynı şekilde muhafaza edildi. Sadece 'Fenerbahçe Spor Kulübü - 1907' yazısı yeni harflerle tebdil olundu.
geçmişten ders almalıymış insan; âlimden.
Shakespeare
O halde beni ne kadar adi bir saz olarak görüyorsunuz ki, bir saz çalar gibi çalmak istiyorsunuz; duraklarımı biliyor gibi görünüyorsunuz; esrarımı çekip çıkarmak istiyorsunuz! En aşağı perdeden en yüksek perdelere kadar beni yokluyorsunuz. Bu küçük sazda ne çok hava, ne güzel bir ses var! Halbuki ona bir şey söyletemiyorsunuz. Tanrı hakkı için, beni flütten daha mı kolay çalınır sanıyorsunuz? Beni nasıl bir saz olarak kabul edersiniz?! Beni zorlayabilir; fakat bir ses çıkaramazsınız.
W. Shakespeare - Hamlet
