Hayat öyle böyle devam ediyordu. Edecekti de. Buna kimse engel değildi, kendinden başka. İnsanın duran hayatından başkasını sorumlu tutmasından daha acı ve aşağılayıcı bir çaresizlik görmedi gözlerim.
Sen gidiyorsun. Ben kalıyorum. Sonra ben gidiyorum, ama sen kalmıyorsun. Herkesi, her şeyi bir çırpıda silebilen kaderim, seni ellerime bırakmayı tercih etti. Ama sen kalmıyorsun.
Midem ağrıyor. Bana beni neyin kime küstürdüğünü soruyorsun. Cidden soruyor musun?
Uyuşmuşum.
Daha çok gencim.
Belim rahatsız.
Nefesim daralıyor.
Ve ben çare arıyorum.
Ha, bir de... Sen kalmıyorsun. Cidden kalmıyorsun.
Ben seni bulutlu bir havada tanıdım. Az soğuktu; sana benzemeyen bir şekilde. Ben, sesinle açmıştım mutsuzluk orucumu.
"Bir günlük bir rüya olduğunu bilsem sence görür müydüm seni?"
Savundum. Ele güne, el oğlunu savundum. "Buldum," dedim, "Biz beyinlerimizi değiştirsek kimse anlamaz."
Yazacak öyle çok şeyim var ki... Ama kafam karışıyor, zihnim bulanıyor.
Cumali Efrah'ın bir şarkısında çok güzel bir sözü var: Çıkar at demek komik, bir Temel fıkrası gibi / Kendimi kesmem lazım lan içimden çıkması için.
