Great Expectations (Novel Analysis dersi için)

Türkçe İsmi: Büyük Umutlar

Yazarı: Charles Dickens

Öncelikle, bir çok siteden kitabın full versiyonuna ulaşabilirsiniz. Misal:

http://www.online-literature.com/dickens/greatexpectations/

Ulaştığınız birçok sitede genel anlamaya yönelik küçük quizler olacaktır. Aynı yukarıdaki sitede olduğu gibi. Birçoğumuzun en büyük desteği Sparknotes'ta da romanla ilgili bir çok şey bulabilirsiniz. Özellikle analizler ve quotations kısmı güzel:

http://www.sparknotes.com/lit/greatex/

Ben kitabı okumadan önce şu linkten genel bir bilgi edinmiştim, yararını da gördüm:

http://www.karakutu.com/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=10131

Bazı ders notlarımı paylaşacağım şimdi:

(Ders sırasında yazdığımdan bazıları İngilizce, bazıları Türkçe)

The Victorian Novel (1832 - 1902):

*Generally long

*Formal realism

*Social concerns

*Happy endings

*Moral illumination (Not to give wrong message)

** Narrator: Older Pip

Viewpoint: Child Pip

** Dickens'ın romanları otobiyografi gibi. Kumarbaz ve alkolik bir babası vardı. Annesini dövüyordu. Babası yüzünden küçük yaşta fabrikada çalışmak zorunda kaldı.

** Pip, "by hand"i gerçek anlamda sanıyor. Bakıldığında bu doğru, çünkü ablası şiddet uygulayan bir kadın.

** Charles Dickens fascinated in prisons, interested in prison design/justice/inhumanity.

** Dickens creates a humour with language. Child's viewpoint using adult's language. But sometimes child doesn't understand that language. Many different styles of language used - lower class/high class-

** Dickens was good at creating funny characters.

** Matthew Pocket - Camilla's brother and Miss Havisham's nephew. He doesn't chase the money, he refuses to go to Havisham for that.

Social Class

1. Money

2. Inherited caste/class (Titles, grand relatives)

3. How others see you/ How you consider yourself

4. Education

** Wemmick: "Never refuse portable property!"

** Jagger thinks that Drummle has a criminal type.

First wave Feminism

-Education

-Voting

-Equal pay

-Equal job opportunities

1918 -- Women got the vote in England

Second wave Feminism (from 1960s)

-Women's position

-Ending discrimination and oppression

Third wave Feminism

-Post-Feminism

** Dickens emphasizes class unfairity, social unfairness.

Essentialism: Women are not equal to men because they have different body from men's. Differen brains that are weak. It's women's nature. "Because of essential bodily differences" #Essencialist sexist#

Romandaki kadın figürlerin bir kaç önemli karakter özellikleri:

-Biddy has her own job. Strong. Choices.

-Estella is beautiful, desired by everybody but she has nothing on her own. She's doing what she is said. Like a robot.

-Molly is a murderer, strong (physically). She is a scary, violent woman. She is unnatural, "essential" - Contrast to every stereotype-

-Miss Havisham is very passive.

-Mrs Joe like Molly is strong, physically. In the novel they punished: Jaggers threats Molly and Mrs Joe was attacked.

-Clara has no mother and horrible father. Abused young lady.

-Miss Skiffins everyday visits Aged Parent. Functional female.

Miss Havisham vs Molly

Both mothers (step-biological)

Both strong (socially-physically)

Both have connection with Magwitch (Compeyson-husband)

Kek. Özelliksiz.

Portakal soslu kekin çürümeye başladığı zamanlarda yazılmıştır.

Hayat öyle böyle devam ediyordu. Edecekti de. Buna kimse engel değildi, kendinden başka. İnsanın duran hayatından başkasını sorumlu tutmasından daha acı ve aşağılayıcı bir çaresizlik görmedi gözlerim.

Sen gidiyorsun. Ben kalıyorum. Sonra ben gidiyorum, ama sen kalmıyorsun. Herkesi, her şeyi bir çırpıda silebilen kaderim, seni ellerime bırakmayı tercih etti. Ama sen kalmıyorsun.

Midem ağrıyor. Bana beni neyin kime küstürdüğünü soruyorsun. Cidden soruyor musun?

Uyuşmuşum.

Daha çok gencim.

Belim rahatsız.

Nefesim daralıyor.

Ve ben çare arıyorum.

Ha, bir de... Sen kalmıyorsun. Cidden kalmıyorsun.

Ben seni bulutlu bir havada tanıdım. Az soğuktu; sana benzemeyen bir şekilde. Ben, sesinle açmıştım mutsuzluk orucumu.

"Bir günlük bir rüya olduğunu bilsem sence görür müydüm seni?"

Savundum. Ele güne, el oğlunu savundum. "Buldum," dedim, "Biz beyinlerimizi değiştirsek kimse anlamaz."

Yazacak öyle çok şeyim var ki... Ama kafam karışıyor, zihnim bulanıyor.

Cumali Efrah'ın bir şarkısında çok güzel bir sözü var: Çıkar at demek komik, bir Temel fıkrası gibi / Kendimi kesmem lazım lan içimden çıkması için.

Takvimlerden Haberin Var Mı?

"Seni sevmeyeceğim günü takvime yazmamışlar, o gün hiç gelmeyecek."

Allah şahidim olsun, en güzel yalandı bu duyduğum.

Görüp göreceğim neydi ki şu hayatta?

Duyup duyacağım ya da.

Hissettiklerim bile sınırlıydı.

Dingin gölgende dinmesini istedim tüm sıkıntımın. En derin denizlere atmak istedim yürek çarpıntımı.

Olmadı.

Sen sustum, ben dinledin. Sen anlattım, ben konuştun. Sen dedim, ben söyledin.

Olmadı.

Seni sevdim. Ben seni çok sevdim. Takıldım sana geceler gündüzler. Yolunu da gözledim. Ama titreyen hep sendin. Ilık rüzgar değildi içini böylesine titreten. Yırtıcı soğuk değildi titreyen ellerinle tuttuğun çay fincanından çayı döken. Sen böyleydin.

Biliyordum, el alemin portakal soslu ördeği varsa; senin de portakal soslu kekin vardı.

Zalimin zulmü varsa... Eeh.

Saçından gözünden.

ruhumu

Bedenimden sildim izlerini; ruhum hala öptüğün gibi. Kalbini titretir ufacık bir sevgi, mumun utangaç titreyişi gibi. Gibiler fazlaydı. 2003 senindi, belki 2004 senindi. 2005 unutturmuştu belki seni bana. Bir isim gelip konmuştu 2006'da kulaklarıma. 2007 hatırlatmıştı adını bağıra çağıra, 2008 davet edilmediğin yerde konuşlandığının resmiydi. 2009 sana sinir besliyor olabilirdi, 2010 alıştırdı yüzünü gözlerime. 2011de sesini tanırdım artık seni görmesem. Son noktaydı tanışıklıkta. Bedenimden sildim izlerini bugün; ruhum hala öptüğün gibi. Ayaklarım üşüyor. Çorap da giymiyorum. Yorgan altına da sokmuyorum. Üşüsünler, seni hatırlıyorum. Angelina Jolie'yi görürsem gülüyorum. Kimse anlamıyor neye güldüğümü. Olsun, seni hatırlıyorum. Ritm tutuyorum ayağımla, bacağımla. Usulca elimi koyuyorum, dur, diyorum. Sonra kendime gülüyorum. Kimse dönüp bakmıyor. Yoktur, yok. Delidir, deli. Faredir, fare. Diyorlar mı? Yapraklar beni sana götürüyor, düşünüyorum; belki Tanrıları beni izliyordur. Çünkü ben de Allah'tan diledim sana göz kulak olmasını. Artık yıldızlara bakmıyorum. Bir yıldıza örümcek diyen bir adam var hayatımda. Sana gülüyorum. Bakıp geçiyorlar. Yoktur, yok. Delidir, deli. Faredir, fare. Diyorlar mı sahi? Senin de canın çekiyor mu çikolata-limon? 80'e 20? 1 topa 4 top? Merak ediyor musun tadını, limonlu pilavın? Onu bunu bırak da; ruhumu öptün.

Kara Tahta 23.11.09 ; 00.55

(eski tarihli her şey yeniyi anlatıyordu aslında... tekrarlıyoruz kendimizi...)

Yani biraz düşünürsün, ondan sonra anlarsın ki düşünülecek bir şey yoktu.

Hani kendini tutamazsın, bedenine bir titreme gelir gitmek bilmeyen. Onu ilk gördüğün andır, ilk göz göze gelişinizdir, ilk yan yana oturuşunuz, ilk sarılışınız, 'ilk öpücüğünüz'. Hepsi ufak, masum şeylerdir; sonuncusu 'öpücük' olmaktan çıkıp 'öpüşmek' olsa da. Sen bunları karşılıklı hissettiğinizi, yaptığınızı sanarken; o camdan, güzel hayallerin atılan küçücük bir sözle tuzla buz olur: Yalnızdın.

Der ki; "Yalnızdın." O sadece bakmıştır. O sadece çökmüştür yanına. Sen istedin diye sarılmıştır, öpmüştür; hatta istemeden (fark etmeden ya da) güzel öpücükler iliştirmiştir sonra da. Ama bilememiştir ki; sen bakmadın, gördün. Ya da ima değildi, kasıtsız değildi, oyun değildi. Bile bile, isteye isteye, ilk andan yana yana yaptın her şeyi.

Umarsızca davranmışsındır. Belki de bir dolu umutla içinde.

Silip süpürünce tertemiz kalmayacak düşler bunlar. Bir kara tahta, 'sözde' tozsuz tebeşir ve 'kalitesiz' bir silgi düşün. Yazıyorsun, yazıyorsun... Bir sürü işlem, bir dolu kelime sığdırıyorsun tahtana. Biri müdahale ediyor: "Bu yanlış!" Siliyorsun, doğrusunu yazıyorsun ama eskisinin izi var. "Olsun" diyorsun, "belli bile olmaz kocaman dünyamda." Başka biri çıkıyor bu sefer, "Bir şeyler de ben eklemek istiyorum." diyor. Diyeceğin bir şey yok, gereksiz gördüğün yerleri silip boşluklar açıyorsun. ilki gibi, eski yazıların izi duruyor, biz buradayız dercesine mevzilerini koruyor. Sonra bir başkası geliyor, bir başkası ve bir başkası... Dostlar, arkadaşlar, aile, sevgili ve tanımadığın yüzler hatta, seni 'kendileri' için değiştiriyorlar böyle; eskilerin kalmışlığına rağmen. Sonunda bıkıyorsun ve tahtanı; emeklerle döşediğin, darbelerle kaybettiğin dünyanı siliyorsun. Kendini paralıyorsun o eski izleri yok etmek için. Bastırarak siliyorsun. Ama nedense daha kaliteli bir silgi almayı akıl edemiyorsun. Neyse, en sonunda bomboş kalıyorsun. Bir süre hayattan 'gerçekten' tat alıyorsun. Sonra sıkıntı başlıyor. İşte bu hallerde 'onu' buluyorsun... Onun için tahtanı yeniden doldurmaya çalışıyorsun. Biraz göz boyama, biraz da yeni şeylerin heyecanı...Arkanı dönüp baktığındaysa, tek gördüğün şey kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırmış kaçan bir 'köpek'ten başka bir şey değil.

Çoğu düşündü: Neden tahtasına(dünyasına) karışmalarına izin verdi? Bu kadar canı yanıyorsa değiştirmelerine izin vermeseydi.

Bir düşünsünler bakalım. Onlar kaç kere baştan yazdılar tahtalarını? Kaç kere boşluklar yaratıp, başkalarının isteğine göre doldurdular? Yalnızca fark etmiyorlar.

Farkında olmak mı 'daha' yok edici, olmamak mı bilmiyorum...

Tamer Hocam'dan

FROM MY TUTOR TAMER (SAYS IN ITS TOP : a very close friend of mine sent this to me many years ago..but wanted to share with you as english is still SCREWY !!! )

We'll begin with a box, and the plural is boxes;
but the plural of ox became oxen not oxes.
One fowl is a goose, but two are called geese,
yet the plural of moose should never be meese.
You may find a lone mouse or a nest full of mice;
yet the plural of house is houses, not hice.

If the plural of man is always called men,
why shouldn't the plural of pan be called pen?
If I spoke of my foot and show you my feet,
and I give you a boot, would a pair be called beet?
If one is a tooth and a whole set are teeth,
why shouldn't the plural of booth be called beeth?

Then one may be that, and three would be those,
yet hat in the plural would never be hose,
and the plural of cat is cats, not cose.
We speak of a brother and also of brethren,
but though we say mother, we never say methren.

Then the masculine pronouns are he, his and him,
but imagine the feminine, she, shis and shim.

Amblemimizin Anlamı

Bugün yüzbinlerce göğsü süsleyen Fenerbahçe Kulüp Rozeti 1910 yılında, kulübümüzün 33 numaralı azası ve devrinin Penaltı Kralı olarak bilinen sol açık Topuz Hikmet tarafından çizildi, Tevfik Haccar (Tasçı) tarafından Almanya'da yapıldı. Beş renkten oluşan rozette Fenerbahçe Spor Kulübü 1907 yazısını taşıyan beyaz çerçeve temizlik ve açık yürekliliğin , kırmızı ton sevgi ve bağlılığın ifadesi olup bayrağımızı sembolize eder. Ortada bulunan sarı lacivert kalp şeklindeki sarı, Fenerbahçe'ye duyulan gıpta ve kıskançlığı, lacivert ise soyluluğu tasvir eder. Bu iki renk arasından yükselen palamut dalı ise, Fenerbahçelilik'in kudret ve kuvvetinin ifadesidir. Yeşil renk ise yükselen bu kudret için başarının mukadder oluşunu gösterir. Topuz Hikmet rozetimizin hikayesini şöyle anlatır :

Kulübümüzün rengi sarı-beyazdan sarı-laciverte çevrildikten sonra bu yeni renklerimizle bezenmiş bir rozet yaptırılması işi bahis mevzuu oldu. Arkadaşlarım bu rozetin çizilmesini bana bıraktılar.

İlk önce bayrağımızın renkleri kırmızı ile beyazı bir araya getirdim. Sonra kırmızı üzerine bir kalp şekli çizerek bunu sarı-laciverte boyadım ve üzerine de metanet, kuvvet ve sağlamlığın ifadesi olan meşe dalını resmettim. Beyaz kısma da kulübümüzün ismini ve tesis tarihini yazdım. Rozetimizi çizerken, ona şu manayı vermeye çalıştım; 'Kalpten gelen bir bağımlılıkla bu kulübe hizmet etmek'.

Çizdiğim şekil arkadaşlar tarafından beğenildi ve yeni rozetlerimiz o tarihlerde Almanya'da bulunan arkadaşımız Tevfik Haccar'ın delaletiyle orada yaptırıldı. Yeni harflerin kabulünden sonra aynı şekilde muhafaza edildi. Sadece 'Fenerbahçe Spor Kulübü - 1907' yazısı yeni harflerle tebdil olundu.